பல் வைத்திய நிபுணர் ஒருவர், மருத்துவப் பேராசானுக்கு எதிராக பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கு.உச்சமன்றின் உச்சி முகரும் தீர்ப்பு
.jpg)
இலங்கை மீஉயர் நீதிமன்றம் 2026ம் ஆண்டு மே மாதம் 8 ந் திகதி Abeyasinghe vs Thilakaratne என்ற வழக்கில் (SC/FR Application No. 81/2021) சிறப்புத் தீர்ப்பினை வழங்கியது. (சாதாரண வாசகர்களும் புரியும்படி, இத் தீர்ப்பு தொகுக்கப்பட்டுள்ளது)
முக்கிய உச்ச நீதிமன்ற அடிப்படை உரிமைகள் வழக்கில்
மனுதாரர் (டாக்டர். அபேசிங்க) சார்பில் வழக்கறிஞர்கள் எர்மிசா டெகல் மற்றும் லினுரி முனசிங்க ஆகியோர் ஆஜராகினர்.
முதல் பிரதிவாதி (பேராசிரியர் திலகரத்ன) சார்பில் சட்டத்தரணி சாலிய பீரிஸ் மற்றும் ஜகசீச ரணசிங்க ஆகியோர் ஆஜராகினர்.
இதுவொரு அடிப்படை மனித உரிமை மீறல் வழக்காகும்.
ஆனால், 2026 ஆம் ஆண்டு மே 8 ஆம் தேதி, இலங்கையின் உச்ச நீதிமன்றம் அந்த வரலாற்றை ஒரு அசாதாரணமான முறையில் மீண்டும் திறந்தது.
நீதிபதிகள் ஜனக் டி சில்வா, அச்சல வெங்கப்புலி மற்றும் கே. பிரியந்த பெர்னாண்டோ ஆகியோர் அடங்கிய மூன்று நீதிபதிகள் கொண்ட அமர்வு, அபேயசிங்க எதிர் திலகரத்ன மற்றும் பிறர் (S.C.F.R. விண்ணப்ப எண் 81/2021) வழக்கில் தனது தீர்ப்பை வழங்கியது.
இந்தத் தீர்ப்பை, நாட்டின் நீதித்துறை வரலாற்றில் பணியிடப் பாலியல் துன்புறுத்தல் தொடர்பான மிக முக்கியமான முடிவுகளில் ஒன்றாக சட்ட அறிஞர்கள் ஏற்கனவே வர்ணித்து வருகின்றனர்.
அபேசிங்க எதிர் திலகரத்ன (குறிப்பாக டாக்டர் டபிள்யூ. ஏ. எம். உதாரி எல். அபேசிங்க எதிர் பேராசிரியர் டபிள்யூ. எம். திலகரத்ன மற்றும் பிறர் [SCFR மனு எண். 81/2021]) என்பது, பணியிடத்தில் நிகழும் கடுமையான பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் நிறுவன ரீதியான குறைதீர்ப்பு வழிமுறைகளின் தோல்வி தொடர்பான இலங்கை உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வழக்காகும்.
வழக்கின் விவரங்கள் மற்றும் அதன் தீர்ப்பு இதோ:
தரப்பினர் மனுதாரர்:
டாக்டர் உதாரி அபேசிங்க, பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் பல் அறிவியல் பீடத்தில் பல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரும் சிரேஷ்ட விரிவுரையாளரும் ஆவார்.
முதல் பிரதிவாதி:
பேராசிரியர் வன்னிநாயக்க முதியன்செலகே திலகரத்ன, சிரேஷ்டப் பேராசிரியரும், பல் பீடத்தின் முன்னாள் தலைவரும், மனுதாரரின் முன்னாள் எம்.ஃபில். இணை மேற்பார்வையாளரும் ஆவார்.
குற்றச்சாட்டுகள்
ஜூன் 2017 மற்றும் ஏப்ரல் 2018 க்கு இடையில், டாக்டர் அபேசிங்க, பேராசிரியர் திலகரத்னவால் தொடர்ச்சியான பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்.
அவரது வெளிப்படையான எதிர்ப்புகளையும் மீறி, இணையவழி பின்தொடர்தல், அடிக்கடி கட்டிப்பிடித்தல், அவரது கைகளைத் தடவுதல், மற்றும் அவரது முதுகு மற்றும் கால்களைத் தொடுதல் உள்ளிட்ட முறையற்ற நடத்தைகள் மூலம் அவரது இளைய சக ஊழியர் அந்தஸ்தும் கல்வி முன்னேற்றமும் சுரண்டப்பட்டன.
நிறுவனத் தோல்வி மற்றும் சட்டரீதியான சவால்: பல்கலைக்கழகத்தின் உள்ளக விசாரணைக் குழு, பேராசிரியர் திலகரத்ன பல குற்றச்சாட்டுகளில் குற்றவாளி என்று கண்டறிந்த பின்னர், புகாரை ஆரம்பத்தில் தாக்கல் செய்வதில் ஏற்பட்ட தாமதத்தைக் காரணம் காட்டி, பல்கலைக்கழக சபை இறுதியில் அந்த அறிக்கையை நிராகரித்தது. உள்ளக நிர்வாக ரீதியான தீர்வு ஏதுமின்றி,
டாக்டர் அபேசிங்க, சமத்துவம், சட்டத்தின் சமமான பாதுகாப்பு (சரத்து 12), மற்றும் சித்திரவதை அல்லது கொடூரமான/இழிவுபடுத்தும் நடத்தையிலிருந்து விடுதலை (சரத்து 11) ஆகிய தனது அடிப்படை உரிமைகள் மீறப்பட்டதாகக் கூறி, இலங்கை உச்ச நீதிமன்றத்தில் அடிப்படை உரிமைகள் மனுவைத் தாக்கல் செய்தார்.
உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு: மே 8 அன்று, நீதிபதி ஜனக் டி சில்வாவால் (நீதிபதிகள் பிரியந்த பெர்னாண்டோ மற்றும் அச்சலா வெங்கப்புலி ஆகியோர் உடன்பட்டு) வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பில், உச்ச நீதிமன்றம் டாக்டர் அபேசிங்கவுக்கு ஆதரவாகத் தீர்ப்பளித்தது.
குற்றவாளிக்குத் தண்டனை:
பேராசிரியர் திலகரத்ன மீண்டும் மீண்டும் செய்த குற்றங்களுக்காகக் குற்றவாளி எனக் கண்டறியப்பட்டார்.
பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் கல்வி அல்லது கல்விசார் பதவிகளை வகிக்க நிரந்தரமாகத் தடை. ஸ்தாபன ஆணைகள்: பேராதனைப் பல்கலைக்கழகமும் அதன் பேரவையும் உள்ளக ஒழுங்கு நடவடிக்கைக் கண்டுபிடிப்புகளை நிராகரித்ததற்காகக் கடுமையாக விமர்சிக்கப்பட்டதுடன், பாலின அடிப்படையிலான துன்புறுத்தல் மற்றும் வன்முறையைத் தடுப்பதற்காகக் கடுமையான, அமல்படுத்தக்கூடிய கொள்கைகளைச் செயல்படுத்துமாறு நீதிமன்றத்தால் உத்தரவிடப்பட்டது
.இழப்பீடு: பேராசிரியர் திலகரத்னவும் அரசும், டாக்டர் அபேசிங்கவின் அரசியலமைப்பு உரிமைகள் மீறப்பட்டதற்காக அவருக்கு இழப்பீடு வழங்குமாறு உத்தரவிடப்பட்டது.
பணியிடங்களில் பாலியல் வன்முறையின் பரவல் எந்த அளவிற்கு ஆழமாக உள்ளது என்பதை எந்தவொரு அதிகாரப்பூர்வ புள்ளிவிவரங்களும் பதிவு செய்யவில்லை.
பல்கலைக்கழகம் நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறியதை அடுத்து, பேராசிரியரைக் கல்வித்துறையிலிருந்து இலங்கை உச்ச நீதிமன்றம் தடை செய்துள்ளது.இலங்கையில் பணியிட துன்புறுத்தலுக்கு எதிரான சட்டக் கட்டமைப்பு இல்லை.
இலங்கையில் உள்ள பெண்களுக்கு, பணியிடங்களில் ஏற்படும் துன்புறுத்தல் என்பது விதிவிலக்கல்ல, மாறாக அதுவே பரவலான இயல்பாகும்.
இலங்கையில் பணியிடத் துன்புறுத்தல் குறித்து 2022-ஆம் ஆண்டில் சர்வதேச நிதிக் கூட்டுத்தாபனம் நடத்திய ஓர் ஆய்வில், பங்கேற்றவர்களில் 61 சதவிகிதத்தினர் ஏதேனும் ஒரு வகையான துன்புறுத்தலையும், 11 சதவிகிதத்தினர் பாலியல் துன்புறுத்தலையும் எதிர்கொண்டதாகத் தெரிவித்தனர். களனிப் பல்கலைக்கழகத்தின் வர்த்தகம் மற்றும் மேலாண்மை ஆய்வுகள் பீடம் மேற்கொண்ட மேலதிக ஆய்வில், பங்கேற்ற பெண்களில் 70 சதவிகிதத்தினர் பணியிடத்தில் ஏதேனும் ஒரு வகையான பாலியல் துன்புறுத்தலை எதிர்கொண்டதாகத் தெரிவித்தனர்....
பணியிடங்களில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை மற்றும் அநீதியின் இந்தக் கடலில்தான், டாக்டர் விஜயபால அபேசிங்க முதியன்செலகே உதாரி லக்ஷிக அபேசிங்க எதிர் பேராசிரியர் வன்னிநாயக்க முதியன்செலகே திலகரத்ன மற்றும் பிறர் [SC அடிப்படை உரிமைகள் {FR} மனு எண் 81/2021] என்ற சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வந்துள்ளது – நீதிபதி ஜனக் டி சில்வாவின் கருத்துரை. இது, பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தின் பல் அறிவியல் பீடத்தில் பல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகவும் சிரேஷ்ட விரிவுரையாளராகவும் உள்ள ஒரு பெண்ணின் தீர்ப்பின் விளைவாகும். தனது ஆண் மேலதிகாரியான பேராசிரியர் திலகரத்னவுக்கு எதிராக பாலியல் துன்புறுத்தல் வழக்கை நீதிமன்றத்தின் மூலம் தொடர முடிவு செய்த அபேயசிங்க.
அபேயசிங்க எதிர் திலகரத்ன
ஜூன் 2017 முதல் ஏப்ரல் 2018 வரையிலான 10 மாத காலத்திற்கு, டாக்டர் அபேயசிங்க தனது மேற்பார்வையாளரான பேராசிரியர் திலகரத்னவால் பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளானார். புகார் அளிக்கப்பட்ட நேரத்தில், பேராசிரியர் திலகரத்ன, அவரின் தத்துவவியல் முதுகலைப் பட்டத்திற்கான இணை மேற்பார்வையாளராகவும் இருந்தார். பேராசிரியர் திலகரத்ன, குறிப்பிட்ட பீடத்தின் முன்னாள் பீடாதிபதியாகவும், சர்வதேச வாய் மற்றும் முகத்தாடை நோயியல் வல்லுநர்கள் சங்கத்தின் முன்னாள் தலைவராகவும் இருந்துள்ளார். தனது இளைய சக ஊழியரான டாக்டர் அபேயசிங்கவிடம் அவர் காட்டிய நடத்தையில், இணையவழி பின்தொடர்தல், அடிக்கடி அவரைக் கட்டிப்பிடித்து கைகளைத் தடவுதல், மற்றும் அவரது எதிர்ப்புகளையும் மீறி முதுகு மற்றும் கால்களைத் தொடுதல் ஆகியவை அடங்கும். செப்டம்பர் 2018 பிற்பகுதியில், டாக்டர் அபேயசிங்கவின் தாயார் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தரிடம் புகார் அளித்தார். அவர் ஒரு ஒழுங்கு நடவடிக்கைக் குழுவை நியமித்தார். அக்குழு, அவர் மீதான 14 குற்றச்சாட்டுகளில் 10 குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அவர் குற்றவாளி என்று கண்டறிந்தது. இருப்பினும், புகாரைத் தாக்கல் செய்வதில் தாமதம் ஏற்பட்டதன் அடிப்படையில், பல்கலைக்கழக சபை அக்குழுவின் கண்டுபிடிப்புகளை நிராகரிக்க முடிவு செய்தது. மேலும், பேராசிரியர் திலகரத்ன மீது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படாது என்று ஜூலை 2020-ல் டாக்டர் அபேயசிங்கவுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது.
சபையால் நீதி மறுக்கப்பட்ட பிறகு, டாக்டர் அபேயசிங்க பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் (UGC) தலைவரிடம் புகார் அளித்தார். அதற்கு அவர், தங்கள் முடிவை மறுபரிசீலனை செய்யுமாறு சபைக்குப் பதில் கடிதம் எழுதினார். இருப்பினும், சபை தனது முந்தைய முடிவில் உறுதியாக நின்றதுடன், புகார்தாரருக்குத் தங்கள் முடிவைத் தெரிவிக்கவும் இல்லை. டாக்டர் அபேயசிங்க தனது புகாரின் முடிவு குறித்த தகவல்களைத் தானே தேடிப் பெற வேண்டியிருந்தது.
டாக்டர் அபேயசிங்கவின் வழக்கில் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தால் இழைக்கப்பட்ட அநீதியும், குற்றவாளியைப் பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்காகக் கூறப்பட்ட சாக்குப்போக்குகளும், அவர் மீது காட்டப்பட்ட அலட்சியமும் ஆச்சரியமளிப்பதாகவோ அல்லது அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவோ இல்லை. பணியிடத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தலை அனுபவித்ததாக நான் பேசிய ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பெண்ணும் இதே போன்ற ஒரு கதையையே கூறுகிறார்கள்.
டாக்டர் அபேயசிங்கவின் வழக்கில் பல்கலைக்கழக நிர்வாகத்தால் நீக்கப்பட்ட அநீதியும், குற்றவாளியின் பொறுப்புக்கூறலில் இருந்து காப்பாற்றுவதற்காகக் கூறப்பட்ட சாக்குப்போக்குகளும், அவர் மீது காட்டப்பட்ட அலட்சியமும் ஆச்சரியமளிப்பதாகவோ அல்லது அதிர்ச்சியூட்டுவதாகவோ இல்லை. பணியிடத்தில் பாலியல் துன்புறுத்தலை அனுபவித்ததாக நான் பேசிய ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு பெண்ணும் இதே போன்ற ஒரு கதையையே கூறுகிறார்கள்.
பெண்கள் ஏன் நீதியைப் பெறுவதில் தாமதம் செய்கிறார்கள்
சபை போன்ற, கல்வி புகட்டும் பொறுப்புள்ள ஒரு அமைப்பு, பெண்கள் ஏன் நீதியைப் பெறுவதில் தாமதம் செய்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றித் தனக்குத்தானே கல்வி புகட்டியிருக்க வேண்டும். பாலியல் வன்முறைக்கு எதிராகப் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் ஏன் நீதியைப் பெறுவதைப் பற்றியே சிந்திப்பதில்லை, புகார்களைப் பதிவு செய்வதில் தாமதம் செய்வது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும் என்பதற்கு இந்த வழக்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். ஒரு நம்பகமான ஒழுங்குமுறை செயல்முறை அவரது குற்றச்சாட்டுகளை நம்பகமானவை என்று கண்டறிந்த பிறகும், அக்காலத்தில் ஆண்களை மட்டுமே கொண்டிருந்த சபை, குற்றவாளியைப் பாதுகாக்க முடிவு செய்தது. ஆழமான பெண் வெறுப்புக் கலாச்சாரம் நிலவும் இந்தச் சூழலில், எந்தவொரு பாதிக்கப்பட்டவரும் பாலியல் துன்புறுத்தல் குறித்த புகாரைப் பதிவு செய்ய ஏன் முன்வருவார்?
இருப்பினும், டாக்டர் அபேயசிங்க இதையெல்லாம் மீறி விடாமுயற்சியுடன் செயல்பட்டார். இலங்கைச் சட்டத்தின் கீழ் தனக்குக் கிடைத்த ஒரே தீர்வை அவர் நாடினார்: மனித உரிமைகள் ஆணையத்தில் புகார் அளித்து, பின்னர் உச்ச நீதிமன்றத்தில் உரிமை கோரிக்கை மனுவைத் தாக்கல் செய்வது. அதை அவர் மார்ச் 2021-ல் செய்தார். உரிமை கோரிக்கை மனுக்கள், குற்றம் சாட்டப்பட்ட மீறல் நிகழ்ந்த ஒரு மாதத்திற்குள் தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற மிகப்பெரிய சட்டத் தடையை எதிர்கொண்ட போதிலும் அவர் அவ்வாறு செய்தார். உண்மையில், இந்த வழக்கை தள்ளுபடி செய்வதற்காக, பேராசிரியர் திலகரத்ன, மற்றும் பல்கலைக்கழக பேரவையின் தலைவர், பல தொடர்ச்சியான பீடாதிபதிகள் மற்றும் பேரவை உறுப்பினர்கள் உட்பட, வழக்கில் 28 முதல் 66 வரையிலான பிரதிவாதிகளால் இந்த 'கால வரம்பு' கடுமையாக வலியுறுத்தப்பட்டது.
நீதியான மற்றும் சமமான அதிகார வரம்பு
கால வரம்பு பொருந்தும் என்று கண்டறிந்த போதிலும், இந்த வழக்கு ஒரு பெரும் சட்டத் தடையுடன் உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு வந்தது. அரசியலமைப்பின் 126-வது பிரிவின்படி, அடிப்படை உரிமைகள் தொடர்பான மனுக்கள், பொதுவாக, குற்றம் சாட்டப்பட்ட மீறல் நிகழ்ந்த ஒரு மாதத்திற்குள் தாக்கல் செய்யப்பட வேண்டும். பேரவையின் முடிவு 2020 ஜூலையில் டாக்டர் அபேயசிங்கவிற்குத் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அவரது மனு, எட்டு மாதங்களுக்கும் மேலாகக் கழித்து, 2021 மார்ச்சில் தாக்கல் செய்யப்பட்டது.
பல்கலைக்கழக மானியங்கள் ஆணைக்குழுவின் தலைவர், அத்துடன் இந்த நடவடிக்கைகளில் பெயரிடப்பட்ட பல தொடர்ச்சியான பீடாதிபதிகள் மற்றும் பேரவை உறுப்பினர்கள் உட்பட, 28 முதல் 66 வரையிலான பிரதிவாதிகள், இந்த நடைமுறை ஆட்சேபனையை வலுவாக வலியுறுத்தினர்.
ஒருமனதான அமர்வுக்காகத் தீர்ப்பளித்த நீதிபதி ஜனக் டி சில்வா, "தொடர்ச்சியான மீறல்கள்" தொடர்பான இலங்கை சட்ட முன்னுதாரணங்களைக் கவனமாக ஆராய்ந்து, இறுதியில் அந்த மனுவை நிலைநிறுத்த முடியாது என்று முடிவு செய்தார்.
டாக்டர் அபேயசிங்க பல்கலைக்கழக மானியக் குழுவிற்கு மேற்கொண்ட பயணங்கள், காலவரையறையைத் தடைசெய்யும் திறன் கொண்ட, சட்டப்பூர்வமாகக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு செயல்முறையாக அமையவில்லை என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
2020 டிசம்பரில் மட்டுமே இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவிடம் அவர் தாக்கல் செய்த புகாரும் காலவரம்பைத் தாண்டத் தவறியது, ஏனெனில் ஆணைக்குழு ஒரு விசாரணையை நடத்தியதற்கோ அல்லது தொடங்கியதற்கோ கூட எந்த ஆதாரமும் இல்லை.
கண்டம்பி எதிர் அரச மரக் கூட்டுத்தாபனம் வழக்கில் தனது முந்தைய தீர்ப்பை மேற்கோள் காட்டி, மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவிடம் ஒரு புகார் தாக்கல் செய்யப்பட்டது என்பதை மட்டும் மனுதாரர் நிரூபிக்காமல், ஒரு உண்மையான விசாரணை தொடங்கப்பட்டது என்பதையும் நிரூபிக்க வேண்டும் என இலங்கைச் சட்டம் கோருகிறது என்பதை நீதிமன்றம் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது.
அதன்படி, அரசியலமைப்பு காலவரம்பு நடைமுறையில் உள்ளது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
பின்னர், நீதிமன்றம் நடைமுறைத் தடையை முற்றிலுமாகத் தாண்டிப் பார்க்கும் மிகவும் அரிதான ஒரு நடவடிக்கையை எடுத்தது.
அரசியலமைப்பின் 126(4)வது சரத்து, "வழக்கில் நியாயமானதாகவும் சமமானதாகவும் அது கருதும் நிவாரணத்தை வழங்க அல்லது அத்தகைய வழிகாட்டுதல்களைச் செய்ய" உச்ச நீதிமன்றத்திற்கு அதிகாரம் அளிக்கிறது — இந்த விதியை இலங்கை நீதிமன்றங்கள் நீண்ட காலமாக பரந்த அளவில் விளக்கி வருகின்றன. நோபல் ரிசோர்சஸ் இன்டர்நேஷனல் பிரைவேட் லிமிடெட் எதிர் சியம்பலபிட்டிய (2016) வழக்கில், அப்போதைய தலைமை நீதிபதி ஸ்ரீபவன், "எந்தவொரு மீறலோ அல்லது உடனடி மீறலோ கண்டறியப்படாத சூழலிலும்கூட" நீதிமன்றம் வழிகாட்டுதல்களை வழங்க இந்த விதிமுறை அனுமதிக்கிறது என்று தீர்ப்பளித்திருந்தார். நீதிபதி டி சில்வா அந்தத் தீர்ப்பை நேரடியாக மேற்கோள் காட்டி, தயக்கமின்றி அதைப் பயன்படுத்தினார்.
அவரது வாதம் குறிப்பிட்டதாகவும், நன்கு பரிசீலிக்கப்பட்டதாகவும் இருந்தது. பேராசிரியர் திலகரத்ன, முறைசார்ந்த விசாரணைக் குழுவின் கண்டுபிடிப்புகளை ஒருபோதும் எதிர்க்கவோ அல்லது ரத்து செய்யவோ முயற்சிக்கவில்லை. சட்டப்படி — மேல்முறையீட்டு நீதிமன்றம் மற்றும் உச்ச நீதிமன்றத்தின் தொடர்ச்சியான தீர்ப்புகளை மேற்கோள் காட்டி நீதிமன்றம் உறுதிப்படுத்தியபடி — ஒரு நிர்வாக உத்தரவு, நீதிமன்றம் முறையாக அவ்வாறு அறிவிக்கும் வரை செல்லாததாகவோ அல்லது பயனற்றதாகவோ ஆகது. வேறுவிதமாகக் கூறினால், குழுவின் கண்டுபிடிப்புகள், எதிர்க்கப்படாமல், முற்றிலும் செல்லுபடியாகக்கூடியவையாக, பதிவேட்டில் அப்படியே இருந்தன.
"இவை மிகவும் தீவிரமான கண்டுபிடிப்புகள்," என்று அந்தத் தீர்ப்பு கூறியது, "இவற்றை முதல் பிரதிவாதி கேள்விக்குட்படுத்த முயற்சிக்கவில்லை. சபை அதன் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பது எந்த வகையிலும் அதைச் செல்லாததாகவோ அல்லது பயனற்றதாகவோ ஆக்கிவிடாது."
பல்கலைக்கழகம் நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறியதை அடுத்து, பேராசிரியரைக் கல்வித்துறையிலிருந்து இலங்கை உச்ச நீதிமன்றம் தடை செய்துள்ளது.
